Een jaar na de geboorte van onze dochter besloot ik mijn baan op te zeggen. Binnen het bedrijf waar ik werkte had ik een vrije rol en probeerde ik samen met een collega een afdeling op te zetten voor app-development. Dat bleek een stuk pittiger dan verwacht, en uiteindelijk besloot het bedrijf de stekker eruit te trekken. Ik ook: ik nam ontslag.
Mijn vrouw heeft het nog vaak over het sms’je dat ze tijdens haar pauze las: “Ik heb mijn baan opgezegd.” Het bericht kwam niet helemaal als een verrassing – we hadden het erover gehad – maar het moment wél. Ik zou gaan zzp’en. Het was al langer mijn droom om voor mezelf te beginnen. Vrijheid en flexibiliteit leken me fantastisch. En als het niet zou lukken? Dan ging ik toch gewoon weer in loondienst?
Mijn carrière als zelfstandige begon voortvarend. Binnen twee weken had ik mijn eerste klus: meewerken aan educatieve software voor het basisonderwijs, op nog geen tien minuten fietsen van mijn huis. Perfect.
In tien jaar tijd heb ik aan allerlei projecten gewerkt, groot en klein. Soms als extra handjes in grotere teams, soms zelfstandig van begin tot eind, en soms met een klein team om me heen. Toch heb ik mijn droom om een eigen studio op te zetten nooit waargemaakt. Misschien ben ik daar gewoon te risicomijdend voor.
Na tien jaar als zzp’er ben ik twee jaar geleden weer in loondienst gegaan. De belangrijkste reden? Carrière maken. Als zzp’er word je vooral ingehuurd op basis van bewezen expertise. Dat betekent dat je vastzit in het werk dat je doet – in mijn geval: software bouwen. Maar wat als je een stap wilt maken naar softwarearchitect? Die klussen krijg je niet zomaar, tenzij je kunt bewijzen dat je het al kunt. Voor je het weet ben je bezig met dure certificaten om je kennis en kunde aan te tonen.
Een andere optie is hopen dat een opdrachtgever je die kans geeft. Maar zulke kansen gaan eerder naar vaste medewerkers. Daarnaast kan het vinden van nieuwe klussen soms langer duren dan je zou willen. En eerlijk is eerlijk: langzaam je buffer zien slinken is zenuwslopender dan gedacht. Ik heb veel gepiekerd over mijn toekomst: specialiseren of generaliseren? Hoe meer mogelijkheden, hoe groter de kans op keuzestress.
Wat ik wél wist: ik wilde niet tot mijn 67e als zzp’er werken. Bovendien is het ook gewoon leuk om samen met een team iets op te bouwen. En als ik iets miste als zelfstandige, was het dat wel: samen.
Dus begon ik twee jaar geleden bij een kleinschalig bedrijf. We bouwen SaaS-applicaties in fintech. Ik startte als software engineer en geef inmiddels leiding aan een team van vier engineers als engineering manager. Dat carrière maken is dus goed gelukt. De stress van een leeglopende buffer is verdwenen. Daarvoor in de plaats? Imposter syndrome – maar dat is een verhaal voor een andere keer…